In september ben ik naar Servië geweest. Een minder bekende bestemming, maar des te leuker om te ontdekken. Vanaf Niš in het zuiden ben ik, uiteraard met verschillende omwegen, met een auto naar eindbestemming Belgrado gereden, een mooie stad waar nog altijd de gevolgen van de laatste oorlog zichtbaar zijn.

Met een flinke vertraging kom ik aan in Niš en het was even zoeken naar mijn handbagage die ik verplicht had moeten laten inchecken. Het vliegveld is namelijk zo klein dat ik zonder dat ik het doorhad al buiten stond en de bagageband volledig had gemist. Gelukkig deden ze niet zo moeilijk om mij weer terug de ‘bagagehal’ in te laten gaan (moet je op Schiphol eens proberen…) en zag ik mijn mooie koffertje gelijk liggen. Opnieuw naar buiten om vervolgens de ene na de andere taxichauffeur keurig af te wimpelen, want deze meneer gaat natuurlijk niet teveel betalen voor een ritje naar het centrum. Dus de bus. Alleen het probleem was dat de laatste bus al weg was, althans, tot op heden is dat wat ik begrepen heb van de niet-taxichauffeurs die de Engelse taal eigenlijk gewoon niet machtig waren. Maar de Serviërs toonden direct hun sympathieke kant en ik mocht met een ‘Geen dienst’ bus vol medewerkers van het busvervoerbedrijf mee naar de eerste halte waar ik wel op een bus naar het centrum kon stappen. Gelukkig dus toch nog 1 voor mij, 0 voor de taxichauffeurs. Bovendien, in de bus naar het centrum toe hoefde ik niet te betalen, omdat ik net had gepind en dus alleen maar dikke flappen had en het busritje niet zo heel duur was. Alsof je alleen een plastic tasje bij de AH koopt en met een briefje van EUR 20,- betaalt. Vriendelijk werd mij duidelijk gemaakt dat ik gratis mee mocht, waarna ik ook mijn eerste Servische woord heb geleerd, hvala. Oftewel, dankjewel. Een gratis rit was nou ook weer niet mijn bedoeling, maar andermaal toonde men hun hartelijke kant.

Mijn trip was dus echt begonnen en het was toch wel even wennen zo alleen op pad, zonder kinderen, zonder vrouw; volledig zelf bepalen wat ik ging doen. Heel lang duurde het echter ook weer niet voordat ik doorhad dat dat ‘volledig zelf bepalen’ toch eigenlijk wel heel ontspannen was. Dus de eerste avond werd het een snelle groenteloze lokale hap van de straat die ik meenam naar het openbare en gratis toegankelijke fort in Niš, dat tegenwoordig meer een ommuurd stadspark is waar ’s avonds de honden hun laatste wandeling van de dag mogen maken, verliefde stellen elkaar ontmoeten en in de aanwezige bars tot in de late uurtjes gedronken wordt. Op een bankje uitkijkend over de stad werkte ik mijn eerste Servische aankoop ooit weg om vervolgens naar mijn slaapplek te gaan. Mijn plan was namelijk om deze week wel gewoon vroeg op te staan, zodat ik de dagen volledig kon benutten. Ik ben hier immers aan het werk…

De volgende dag, na een goede nacht, slippertjes aan en op naar buiten. Het is in september namelijk nog zeer goed weer in Servië, sommige dagen zelfs nog heet. Ik begin met een stadswandeling, dat mag niet ontbreken, en ik merk al gauw dat Niš, zoals ik al gelezen had, vol zit met cafés en plekjes om te ontbijten. En dat doet men hier ook. Koffie drinken en ontbijten doe je hier met anderen, niet alleen thuis. Daardoor is het in de ochtend al heel gezellig op straat en ik slenter kriskras door de stad om uiteindelijk opnieuw te eindigen in het openbare fort, nu bij daglicht. De honden en verliefde stelletjes zijn ingeruild voor scholieren, die in het park waarschijnlijk pauze vieren. Voor mij is het echter tijd om mijn bolide op te halen die mij een week lang zal brengen waar ik dat wil.

Hopsa, auto is binnen, op naar de Ćele kula van Niš, een toren versierd met doodshoofden van gevallen rebellen die Niš hebben beschermd tegen de verovering door de Ottomanen. Een bijzonder verschijnsel, zeer interessant om in het echt te bezichtigen. Er bestaan niet zoveel van dergelijke torens in de wereld, waarbij dus menselijke resten als versiering worden gebruikt. Hierna laat ik Niš achter mij en vertrek ik naar Djavolja Varoš. Een gebied dichtbij de grens met Kosovo vol bijzonder gevormde natuurlijke pilaren van steen, ontstaan door erosie. Aangekomen in het gebied is het een half uurtje wandelen om bij de pilaren te komen, waarna je nog verder omhoog kan klimmen om het gebied van bovenaf te bekijken. Fit als ik ben draai ik hier allemaal mijn hand niet voor om, maar ik ontdek dat de warmte mij toch wel een klein beetje parten begint te spelen. Bovenaan wordt direct duidelijk hoe de erosie hier werkt. Wind schuurt langs mijn gezicht, dus die stenen hebben wel wat te verduren hier. Ik gebruik echter de wind even voor een ander doeleinde, namelijk om mijn zweetplekken wat te laten opdrogen. Al opdrogend bewonder ik het gebied dat vol staat met dunne, hoge pilaren, echter zie je ook stukken waar de wind nog flink haar best doet om beginnende pilaren tot grote volwassen pilaren uit te laten groeien. Het is een almaar doorgaand proces. Ik maak uiteraard de nodige foto’s om vervolgens weer af te dalen naar het beginpunt. Op de heenweg met de auto hiernaartoe heb ik gezien dat er niet al te veel plekjes zijn om iets te eten te krijgen, dus ik koop hier in het restaurantje een broodje met witte kaas. Ik krijg echter het omgekeerde. Een op zich prima broodje van formaat, maar belegd met een plakkaat kaas dat tweemaal zo dik is als het broodje zelf en aan alle kanten ook nog eens uit het broodje hangt. Ik bedank er heel vriendelijk voor, maar denk bij mezelf, dat wordt een flinke opgave! Maar ik laat mij niet kennen, doe alsof er niks raars aan de hand is en eet zo nonchalant als ik kan alles op. Voordeel is wel dat ik voor de rest van de dag klaar ben met eten, en dat voor nog geen euro.

Met volle maag op naar mijn tweede slaapplek, dat ligt afgelegen op een berg nabij Kraljevo. Ik scheur over allerlei binnenwegen, want snelwegen wil ik mijden. Dwars door het boerenland, langs mooie uitzichten en over heerlijk rustige wegen. Ik bedenk me nu pas ook dat ik nog helemaal geen toerist heb gezien. Heerlijk toch! Het wordt echter al wel een beetje donker en ik zie wat regenwolken aankomen, dus ik besluit direct door te rijden naar mijn slaapplek en het ingeplande bezoek aan het Studenica klooster naar morgen te verschuiven. Een prima besluit blijkt later, want uit het niets komt er echt een stortvloed uit de hemel zetten en begint het ook echt heel hard te waaien.  In het donker kom ik aan bij mijn slaapplek, gelegen hoog op de berg, waar de volgende morgen zou blijken dat ik te maken zou krijgen met een prachtig uitzicht en ook weer mooi weer.